Hallo Ouders van de A1 en/of ouders van de A2 spelers en/of toeschouwers.
Lees dit stuk tot het einde a.u.b. Confucius: EEN WIJS MAN ZOEKT HET IN ZICHZELF, DE DWAAS ZOEKT HET IN ANDEREN.
Een goede vader en moeder beschermen hun kind begrip - en liefdevol.
Een trainer/coach waakt als een mannetjes zwaan over zijn spelers, dus ik zal altijd mijn spelers (A1 plus reserves) in bescherming nemen, zonodig buitenstaanders terug te fluiten.
”Waar gaat DIT over”, zult u denken.
Wel, over het feit dat sommige ouders of toeschouwers menen zich te moeten bemoeien met mijn zaken terwijl zij totaal niet op de hoogte zijn van de in’s en out’s. Dat men commentaar op mij levert betreft foutieve opstelling of wisselbeleid, okay. Maar kom niet aan mijn teamleden of reserves, zeker als het niet terecht is.
2011 lijkt al ver weg maar ik herinner het mij als de dag van gisteren. Gigantische problemen bij het krijgen van reserves en door het voorgenomen vertrek van Marlijne ingaande 1 januari zou dat nog erger worden. Voor mij was er maar een oplossing: Stoppen met het trainen en coachen van de A1. Sprak met Rob (TC) die begrip als sporter toonde en verzocht hem te zoeken naar een nieuwe tr/coach, hetgeen ook gebeurde.
Reden was dat er op dat moment weinig tot geen reserves waren om de A1 te ondersteunen. Enerzijds speelt men liever met het eigen team anderzijds speelt men liever dan op de bank plaats te nemen. Vreemd was dat wedstrijden van de A1 niet plaatsvonden terwijl normaal gesproken het hoogste team altijd als eerste moet spelen bij een te kort aan spelers. Aanvulling uit een lager team is normaal.
Na de toezegging van Marlijne hebben Rob en ik enkele keren spelers uit de A2 verzocht zich als nog aan te sluiten bij de A1. Dit resulteerde in toezeggingen van diverse spelers om als reserve mee te gaan. Deze spelers voelden zich snel thuis en zaten anmoedigend en billen knijpend op de bank. Heerlijk om dat groepje naast je te hebben. Wekelijks zitten Daphne, Mirte, Nicole en Thomas allen - of als het hun schikt - bij mij op de bank. Dat wij een team vormen blijkt wel uit het gedrag van Wesley. Zowel op de trainingen als bij wedstrijden is hij aanwezig.
Vóór de toezegging van Marlijne was het voor mij als tr/coach onmogelijk om op de juiste wijze te kunnen functioneren. Met 8 spelers vertrekken en wetend dat wanneer iemand uit zou uitvallen er met 7 doorgespeeld moest worden zodat verlies niet te voorkomen was, is niet mijn ding. Ook de spelers zouden hier niet vrolijk van worden en wellicht hun heil gaan zoeken bij een andere vereniging.
Rob kon na weken zoeken niet direct een opvolger voor mij vinden. Nogmaals een gesprek met hem gevoerd en dat resulteerde weer in een gesprek met de A1. Uiteindelijk kon ik het team niet in de steek laten en bleef. ALLE spelers zijn mij lief, gelijke monniken enz…. en A1 was EEN TEAM in wording.
Toch moest naar een oplossing gezocht worden. Na wijs beraad en goedkeuring stapte ik op Marlijne af en vroeg haar HULP in.Reden van haar stoppen was divers en zij had helaas die, voor ons, vervelende beslissing genomen. Een van haar redenen was het trainen, het kwam haar niet altijd uit. Ik gaf haar de vrijheid te trainen wanneer het haar uitkwam en vroeg haar mee te gaan als reserve, eveneens als het haar uitkwam. Wat moest ik anders. Toch met 4 dames vertrekken met alle risico’s van dien? Neen toch.
Marlijne hoefde er niet lang over na te denken en zei SPONTAAN: ”Dat wil ik wel”. Wel zei ik dat zij geen basisplek had, het geen zij begripvol accepteerde. Vrije tijd opofferen zonder direct te spelen: Petje af!
Was haar dus dankbaar en besprak het ook met het team dat er natuurlijk ook blij mee was. WE HADDEN NU EEN (VASTE) RESERVE! Ook nog een goede. Al snel bleek dat het nodig was: Anna V. moest helaas een keer afschrijven (is er altijd!) en ook werd een dame ziek en/of geblesseerd.
Nu rees de vraag: moet je nu een dame uit de A2 laten spelen of niet. Bij de afspraak met Marlijne waren toezeggingen gedaan en als je als tr/coach betrouwbaar wilt overkomen dien je je ook aan de gemaakte afspraken te houden. Het meespelen van Marlijne is vervolgens MIJN beslissing.
Zo nam ik ook de beslissing haar soms te laten invallen, het geen ons ook tweemaal de winst opleverde. Voorts ging het vak ook beter draaien door haar in te brengen. Verrassingselement.
Na afloop van de wedstrijd tegen Noviomagum sprak Marlijne mij en zei per direct te stoppen terwijl ik juist blij was dat zij ons zou helpen tot einde opzegging (ultimo februari). Vroeg haar om de reden. Emotioneel vertelde zij dat het kwam door de houding van ouders A1 en/of ouders van A2 spelers en/of toeschouwers. Namen wilde zij niet noemen het geen prijzenswaardig is. Zij wordt met blikken aangekeken die
boekdelen spreken. Zo van: hoe haal je het in je hoofd enz. enz.
Leuk een speler met ogen de grond instampen! Kan zeggen dat ik dat verschrikkelijk onsportief vind en daarnaast onbegrijpelijk.
Een jonge dame DIE HULP BIEDT, HAAR ZO TE BEHANDELEN!!!
Gelijke behandeling Nathalie op dit moment en alleen het noemen van de naam Broers, daar hoor je NIETS over. Suggereer hier niets verkeerd, insiders weten waar ik het over heb.
Momenteel staat er EEN TEAM, daarnaast zijn er vele spelers uit de A2 toch bereid reserve te zitten, namen zijn eerder in dit verhaal genoemd. Tegen Noviomagum had ik een bank vol, geweldig! Heb deze reservespelers uit de A2 ook gezegd dat zij een belangrijke psychologische rol spelen bij het behalen van een overwinning. Zonder angst kunnen A1 spelers zich vanaf de 1ste minuut volledig geven. Gesprekken doen soms wonderen!
Het team is met sprongen vooruit gegaan en iedereen, inclusief mijzelf, hebben zowel op de training als bij de wedstrijd veel plezier. Daar doen wij het toch allemaal voor: Plezier hebben in de sport?!
Mijn team draait goed, is leergierig, doen hun uiterste best, zijn altijd aanwezig, diverse A2 spelers bieden hun hulp aan en nemen plaats op de bank en leven mee. Hierdoor draaien wij bovenin mee in de competitie.
BEDERF DAT NIET!!!
Mocht u in het vervolg commentaar willen geven of met een probleem zitten betreft de
opstelling A1 of wat dan ook A1 aangaande, KOM NAAR MIJ, wees sportief. Zal al uw opmerkingen en vragen meenemen c.q. sportief beantwoorden. CONCLUDEER NOOIT,
als u niet alles weet, okay?
Na afloop van ons gesprek, verontschuldigde Marlijne zich emotioneel geweest te zijn. Zei haar dat ik blij was dat ik tranen zag, ze is gelukkig geen robot, en dat haar verdriet mij raakte. Ook vertelde ik dat ik de afgelopen week emotioneel was door het verlies van mijn Franse basset Lodewijck. Allen zijn wij mensen en gelukkig kan ook ik een traan laten.
Dit antwoord bracht een glimlach op het gelaat van Marlijne, gelukkig maar. Mijn laatste woorden aan haar waren: ”Ik sta achter je, ga jij achter mij staan?” en daarna keerden wij huiswaarts.
Mevrouw Veelen: dank voor het begrip en het wachten op Marlijne zodat zij en ik de gelegenheid hadden met toch nog een redelijk rustig gevoel huiswaarts te keren.
Ouders Marlijne: Koester uw kind en geef haar een ”hug” van mij.
Marlijne: volg je gevoel en hopelijk blijf je bij je team en bij mij.
Aangezien ik niet weet op wie het bovenstaande slaat (pleit voor Marlijne zij is geen verraadster, bravo) kan ik alleen maar zeggen: ”Wie de schoen past trekt hem aan”.
Confucius: ALLEEN DE ALLERWIJSTEN EN ALLERDWAASTEN VERANDEREN NOOIT VAN MENING!
Ed Mayer, trainer/coach A1 en begeleider reserves uit A2.
P.S. *
Mocht iemand zich geroepen voelen een reactie hierop te geven/plaatsen: GEWOON DOEN!
(Inloggen vereist: Klik hier, Red.)
